Elfendertigst – waar liggen de stukken?

Waar liggen de stukken?

Ken je dat? Je weet als OR dat er binnenkort een keer een instemmingsverzoek of adviesaanvraag over iets moet komen. Je krijgt echter niets. Sterker nog: je hebt van verschillende kanten gehoord dat ‘het bij de OR ligt’ en zo lang die geen instemming of advies heeft gegeven, kan niemand iets ondernemen. ‘Het is de schuld van de OR dat het allemaal zo lang duurt.’

Irriteert jouw OR dat ook mateloos? Of heb je iets van: ‘zo lang we niets hebben ontvangen, ondernemen wij geen actie’? Hoe lang houdt je OR, of jouw organisatie, dit vol zonder irritaties?

Elfendertigst – de voor- en nadelen

Toen ik dit weekend met mijn hond onderweg was had ik ook weer de keuze tussen me opwinden omdat hij zo langzaam liep, of het moment laten voor wat het was. Ik koos voor het laatste, omdat ik alle tijd had. En wilde genieten van alle dingen die me nu opvielen: de rust door de stilte op zondagmorgen. Alleen de vogels hoorde je. Mijn hond loopt regelmatig op zijn elfendertigst. Niet vooruit te branden. Hij is ook een genieter: elk geurtje neemt hij waar, vele toetjes weet hij te vinden, af en toe heeft hij lol in het jagen op eenden, maar met de kat doet hij niets. Deze ‘way of life’ van mijn hond wordt voor mij lastig als ik op wil schieten. Meestal door de week, als ik naar mijn werk wil. Dan moet de versnelling erin. Dat gaat soms met zachte, een andere keer met wat krachtiger dwang.

Bijzonder. Ik realiseerde me, dat het af en toe wel prettig is, gewoon rustig aan te kunnen doen. Van huis te gaan met het werk in je hoofd (ja, ook op zondagmorgen overkomt me dit wel eens), maar terug te komen en te denken: op welke plek was ik dat werk nu ineens kwijt … Waarna ik me bedacht: aanleiding voor een blog. Let wel: aanleiding, niet met de bedoeling een vergelijking te trekken.

In mijn blog ‘Bumperklever – OR en temporiseren  heb ik een andere insteek gebruikt voor traagheid in behandeling van stukken. Als je je daarbij ergert, zegt dat iets over jouw lat, niet over die van de ander…

Een viertal tips voor constructieve medezeggenschap

Hierbij een paar tips om vanuit een ander perspectief te proberen constructief om te gaan met medezeggenschap.

  1. Als je als OR telkens om informatie moet vragen en die niet of pas na aandringen krijgt: doe eens onverwacht en stop met vragen. Kijk wat er gebeurt. Mogelijk ontspant een hele batterij omdat ‘die OR niet in de nek zit te hijgen’. Er zit natuurlijk een klein risico aan vast: je hoort nooit meer wat! Maar daar ben je zelf bij. Het is de moeite van het proberen waard. Zeg maar: een ‘pilot’ om die term ook eens toe te passen …
  2. Hierdoor krijg je als OR ook ruimte/tijd om je beter te bekommeren om je achterban: weten de medewerkers wat de OR doet? En weet de OR wat die achterban van hem verwacht? Als je dergelijke informatie probeert op te halen, krijg je mogelijk zelf als OR een andere kijk op je OR-werk.
  3. Als je dat contact met (een deel van) die achterban hebt, zou je je licht ook eens kunnen opsteken over dat onderwerp waarvoor de OR eigenlijk een adviesaanvraag of instemmingsverzoek verwacht. Je kunt op die manier onder andere toetsen in hoeverre medewerkers op de hoogte zijn, hoe de communicatie verloopt.
  4. Je hoeft de Wet op de ondernemingsraden niet uit je hoofd te kennen. Daar heb je (juridisch) adviseurs voor, je ambtelijk secretaris OR, je trainer,  internet. Het is wel handig ergens in je achterhoofd te weten dat je als OR wel degelijk wat in te brengen hebt. Die parate achterhoofdkennis kun je als OR in je eerste training halen. De OR is niet ‘slechts’ een adviesorgaan, waarbij de ondernemer beslist en daarmee uit. Ik verbaas me erover dat ik dat nog wel eens hoor. Als een OR adviseert iets niet te doen, heeft de OR na het besluit van de ondernemer – als dat afwijkt van het OR-advies – de mogelijkheid om een procedure aan te spannen. Bij een instemmingsverzoek kan een OR ‘niet instemmen’ als hij het ergens niet mee eens is. Dan gebeurt iets niet. Je kunt je in beide gevallen wel afvragen wat er dan  in het voortraject beter had gekund. Je hebt een gezamenlijk belang: de voortgang van de organisatie. Je wilt er samen uitkomen, toch? Met respect voor elkaars standpunten, en de wetenschap dat ieder zijn eigen waarheid inbrengt, kun je heel wat bereiken samen.

Een tip, die ook kan werken, maar tijd vergt …

Van mijn trouwe meelezer kreeg ik nog een suggestie mee. Ik vond/vind hem aardig om op te nemen. Het gaat als volgt.

Als je als OR rechtstreeks of via de tam-tam zowel van de achterban als van de kant van de bestuurder wel eens te horen krijgt dat ‘het door de OR kwam/komt dat het zo lang duurt’, kun je het volgende toepassen als OR:

  • Hou gedurende een jaar per onderwerp bij, hoe lang het advies- of instemmingstraject duurt
  • neem in het jaarverslag van de OR bij elk onderwerp het tijdspad op
  • dit tijdspad kan ook tussentijds worden aangehaald als er weer eens een opmerking komt

Tot verbazing van klagers bleek de vertraging niet bij de OR te liggen, maar bij de bestuurder die traag was met het geven van reacties en het uiteindelijke definitieve schriftelijke besluit.

In de loop van de tijd en na wat bestuurswisselingen kwam er verbetering en was het niet meer nodig om een tijdspad bij te houden.

Wat, als je elkaar lijkt kwijt te raken?

Af en toe kan het voorkomen dat je elkaar niet vindt, dat je ‘langs elkaar schuurt’: wat dat betreft is het net een huwelijk. In dat verband is me ooit een mooie tip aangereikt door een deskundige. De aanpak is als volgt.

  • Voorwerk: plan een uurtje in.
  • Hou ieder je eigen drankje bij de hand.
  • Bepaal eerst of je er samen uit wilt komen / witte rook wilt zien (handig om dit als eerste te doen: wil iemand afhaken, dan grijp je terug op die afspraak die je net hebt gemaakt…).
  • Laat dan de één een half uur zijn gal spuwen zonder onderbreking van de ander, en draai daarna de rollen om. Alleen dat spuwen al lucht op…
  • Vervolgens kijk je waar de overeenkomsten liggen, en waar je echt afwijkt.
  • Probeer dan een weg te vinden om iets te regelen voor die afwijkingen, of kijk hoe je ermee om kunt gaan.

Gegarandeerd – bijna altijd – succes / witte rook. Toepasbaar in een huwelijk, in een werkrelatie (een leidinggevende zei ooit tegen me: had me dat eerder verteld, dan had ik jullie verplicht samen te lunchen; wat hij vaker – en met succes – toepaste) tussen individuen, maar volgens mij ook in een relatie ondernemer/ medezeggenschapsorgaan.

Elfendertigst – een stapje vooruit, twee stapjes terug

Zodra je je gaat ergeren, kun je je afvragen: wat moet ik (anders) doen om van dat gevoel af te komen. Doe even wat kalmer aan, neem de tijd om te ontspannen. Bij mij komt er dan vanzelf ruimte voor een aanpak, een mogelijke oplossing. Ik ben maar wat blij met de hond van mijn man…

Leave a Reply